Shanghaied: Crimps en Gekidnapte Zeelieden aan de Barbary Coast

San Francisco gaf de Engelse taal het werkwoord “to shanghai.” Van de Gold Rush tot in de vroege 1900s konden mannen die in de verkeerde havenaloontje dronken wakker worden op zee, ingeschreven op de bemanning van een schip waarop ze nooit instemden, vaak bestemd voor de Stille Oceaan. De praktijk werd crimping genoemd, de mannen die het uitvoerden waren crimps, en de buurt die er een industrie van maakte was de Barbary Coast, gecentreerd op Pacific Avenue tussen de waterkant en Chinatown.

Waarom het hier gebeurde

De economie was eenvoudig. Tijdens de Gold Rush verleten bemanningen hun schepen in de baai van San Francisco bij honderden om naar de mijnen te gaan, en kapteins hadden lichamen nodig om uit te varen. De federale wet van die tijd stelde ook toe dat het eerste loon van een zeeman als “blood money” aan degene die hem aan boord afleverde kon worden betaald. Een crimp die een bewusteloze man aan een onderbemande kapitein afleverde, kreeg de vergoeding, en soms ook de vooruitbetaling van de man.

Crimps runden matrozenpensioens langs de waterkant, en de daaraan verbonden bars deden het oogsten. De standaardhulpmiddelen, gedocumenteerd in gerechtsdossiers en krantenverslagen uit die tijd: dranken mengsel met opium of chloraalhydraat, valdeuren boven kelder opslagkamers, en kleine boten die de lading ’s nachts naar schepen in de baai brachten. Het woord zelf kwam uit de bestemming; Shanghai stond symbool voor elke lange, ongewenste Stille Oceaan-reis.

Shanghai Kelly

De meest beruchte crimp was James Kelly, een roodbaardige Ier die een drie verdiepingen tellend pension en bar runde op 33 Pacific Street. Zeitgenoten noemden hem Shanghai Kelly, en zijn bar stond bekend om whiskey die een man niet had moeten accepteren.

Het beroemde Kelly-verhaal is de verjaardagscruise. Volgens het verhaal, geconfronteerd met drie onderbemande schepen in de vroege 1870s, charterde Kelly een paddlesteamer, kondigde een gratis verjaardagsfeest met open bar aan, en vulde de boot met gasten van de waterkant. Eenmaal buiten de Gate werden de gedrogeerde passagiers aan de wachtende schepen overgedragen. De versie die populariteit kreeg door Herbert Asbury’s 1933 boek “The Barbary Coast” voegt een perfect einde toe: Kelly kwam een wrak tegen op de terugweg, redde de overlevenden, en keerde terug met een volle boot zodat niemand zijn gasten miste. Historici behandelen de details als legende gebaseerd op een echte praktijk; het gedocumenteerde record van crimping in San Francisco is grimmig genoeg zonder overdrijving.

Het einde ervan

Hervorming kwam langzaam. De Sailors’ Union of the Pacific, onder leiding van Andrew Furuseth, bracht twee decennia door met het bestrijden van het pensioensysteem. Een federale wet van 1906 maakte shanghaiing voor het eerst een federaal misdrijf, en de Seamen’s Act van 1915, door senator Robert La Follette door het Congres geduwed, beëindigde de economie van crimping door vooruitbetalingen af te schaffen en gaf zeelieden het recht om een schip in de haven te verlaten. Door de nieuwe wetten, stoomkracht die bemanningsbehoeften verkleinde, en het vuur van 1906 dat veel van het oude havendistrict verwoestte, vervagde de Barbary Coast; een politieinval in 1917 sloot wat er nog van haar danshalles over was.

Waar je de geschiedenis drinkt

Een paar kamers uit die tijd schenken nog steeds. De Old Ship Saloon in Jackson Square ligt op een Barbary Coast-locatie uit de jaren 1850, toen de romp van een gestrande schip de eerste bar diende. Comstock Saloon op Columbus is een gerestaureerde saloon uit 1907 met een cocktailkaart van vóór Prohibition. The Saloon op Grant Avenue draait sinds 1861 en overleefde het vuur van 1906. De baksteenblokken van Jackson Square, tussen de Financial District en North Beach, zijn het grootste overgebleven stuk van de stad vóór 1906, en Pacific Avenue door hen was de belangrijkste slagader van de Barbary Coast.